پایگاه خبری بهار نیوز 25 مرداد 1399 ساعت 13:21 http://www.baharnews.ir/news/227537/ماجرای-فرار-عروسک-آنابل-موزه-چیست -------------------------------------------------- عنوان : ماجرای فرار عروسک آنابل از موزه چیست؟ -------------------------------------------------- متن : گروه جامعه: خبر فرار عروسک آنابل از موزه وارن روز جمعه در شبکه های اجتماعی جنجال به پا کرد؛ عروسکی که به واسطه فیلم های احضار مشهور شد. داماد آقا و خانم وارن دنیای واقعی که از موزه وارن در کانکتیکت مراقبت می کند ، درباره خبر گم شدن این عروسک توضیح داده است. فرار یا ناپدید شدن آنابل ، می توانست رویداد های عجیب سال ۲۰۲۰ را تکمیل کند ، اما این عروسک که باور های ماوراء الطبیعی پیرامون او وجود دارد ، ناپدید نشده است. در حقیقت آنابل مدتی است دیگر ساکن موزه وارِن نیست. این موزه به دلیل نقض تعهداتش بسته شد و اشیای عتیقه اش اکنون توسط تونی اسپرا، داماد اد و لورن وارن نگهداری می شود. تونی اسپرا اعلام کرد این عروسک گم نشده و جایش امن است. وقتی روز جمعه یک نفر با شیطنت اطلاعات صفحه ویکی پدیای آنابل را تغییر داد و نوشت عروسک گم شده ، در فضای مجازی جنجال به پا شد. اما عروسک آنابل واقعی چگونه بود؟ عروسکی که از آن به عنوان عروسک واقعی آنابل سخن می گویند، در واقع یک عروسک پارچه ای با مو های نخی قرمز رنگ و دماغ مثلثی شکل نقاشی شده بر روی صورت است. این نوع عروسک ها، به اصطلاح رگدی آن (Raggedy-Ann) نامیده می شود که توسط نویسنده مشهور آمریکایی داستان های کودکان، جانی گروول (۱۸۸۰-۱۹۳۸) طراحی شد. اینکه ایده طراحی این عروسک چه بوده است به درستی معلوم نیست، اما گفته می شود که روزی دختر جانی از اتاق زیر شیروانی مادربزرگ خود یک عروسک پارچه ای قدیمی و بدون چهره پیدا کرد و خودش برای آن چهره کشید. جانی از این ایده بهره گرفت و به شخصیت پردازی این عروسک برای داستان های کودکانه خود پرداخت. وی همچنین در سال ۱۹۱۵ حق ثبت این عروسک که به رگدی آن معروف شده بود را دریافت کرد و این مدل عروسک به این شکل، رسماً متولد شد. آنابل هم از همین مدل عروسک های پارچه ای رگدی آن بود که حدود ۳ فوت قد داشت. داستان اصلی عروسک آنابل از چه قرار است؟ ماجرای اصلی عروسک آنابل، مربوط به داستانی است که یک زوج پژوهشگر در زمینه ماوراء الطبیعه به نام های اِد وارن و لورن وارن، برای اولین بار مطرح کردند. این دو کسانی بودن که عروسک واقعی آنابل در نهایت و برای همیشه در موزه شخصی آن ها (به نام موزه اسرار آمیز وارن ها) در ایالت کنتیکت آمریکا آرام گرفت. طبق داستانی که که زوج وارن از آن به داستان واقعی عروسک آنابل یاد می کنند، ماجرا به سال ۱۹۷۰ میلادی در آمریکا باز می گردد. در این سال مادری به مناسبت تولد ۲۸ سالگی دخترش دونا که دانشجوی پرستاری بود، یک عروسک پارچه ای مدل رگدی آن می خرد. اگرچه در برخی فیلم های مربوط به این عروسک، گاه سخن از هدیه دادن این عروسک از سوی یک مرد به همسر باردار خود و یا دست دوم بودن این عروسک می شود، اما گویا واقعیت این بوده است که این عروسک به صورت نو از سوی مادری خریداری و به دختر دانشجوی اش هدیه شده است.دونا عروسک را به خانه کوچک خود که با دوست هم دانشگاهی دیگرش انجی شریک بود می برد و داستان نیز از همینجا شروع می شود. با گذشت زمان دوما و دوستش انجی متوجه تغییراتی عجیب مربوط به این عروسک شدند. زوج وارن می گویند که دوما، شروع این تغییرات عجیب را اینگونه برای آن ها توصیف کرده است: هر روز بعد از مرتب کردن تخت خوابم، عروسک را روی تخت می گذاشتم. بازو های عروسک به سمت پهلو هایش باز بود و پاهایش مستقیم دراز کشیده می شد. اما شب وقتی به خانه برمی گشتم، بازو ها و پا ها در جهت مختلف قرار می گرفت. برای مثال پا های عروسک بر روی یکدیگر بود یا بازو های آن به دامنش چسبیده می شد. این مساله، بعد از گذشت چند هفته سؤال برانگیز شد. برای آزمیش این موضوع یک روز صبح عمدا دست وپا های عروسک را روی هم قرار دادم تا ببینم آیا واقعا این عروسک حرکت می کند. قطعا انتظار داشتم که شب وقتی به خانه برمی گردم، دست وپا های عروسک تکان نخورده و در همین حالت باقی بماند. اما شب به هنگام بازگشت به خانه متوجه شدم که به طرز مرموزی عروسک در اتاق نشیمن قرار دارد و بازو ها و پاهایش باز شده است. انجی نیز داستان را اینگونه برای زوج وارن تعریف می کند: عروسک خودش به تنهایی در اتاق ها رفت وآمد می کرد. شبی به خانه برگشتیم و متوجه شدیم که عروسک آنابل در صندلی نزدیک به در ورودی خانه نشسته است. باورتان نمی شود، اما عروسک زانو زده بود. نکته جالب این است زمانی که می خواستیم زانو های عروسک را خم کنیم، به هیچ عنوان تا نمی شد. برخی اوقات باوجود آن که دونا عروسک را در اتاقش با در بسته قرار می داد، اما به هنگام برگشتن به خانه متوجه می شدیم که عروسک روی مبل نشسته است. این تغییرات عجیب و غریب به زودی دو دختر دانشجو را دچار نگرانی کرد و به همین دلیل تصمیم می گیرند تا ماجرا را با پسری که دوست انجی بود و لو نام داشت در میان بگذارند. اگرچه دوما و انجی هنوز به طور یقین مطمئن نبودند که آیا واقعاً چیز غیرعادی در ارتباط با این عروسک وجود دارد یا خیر، اما در نهایت لو هم خانه آن ها می آید تا در کنار آن ها باشد. اما حضور لو نیز تأثیری در کاهش وقایع عجیب و غریب نداشت و در ادامه حتی یادداشت هایی روی کاغذ های کوچک نیز پیدا شد که جملات مبهمی، چون به ما کمک کن و به لو کمک کن با خط کودکانه نوشته شده بود. دوما و انجی به زوج وارن گفته بودند که مداد و کاغذی که در این یادداشت ها از آن ها استفاده شده بود، به هیچ وجه در خانه آن ها موجود نبوده و آن ها نمی دانند که چگونه این وسایل وارد خانه آن ها شده است.در این بین، میان لو و صاحبان عروسک یعنی دوما و انجی، اختلاف نظر پدید آمد. لو معتقد بود که این تغییرات عجیب مربوط به خود عروسک است و این عروسک است که دست به چنین اقداماتی می زند، اما دوما و انجی که این حرف لو را نمی توانستند باور کنند، معتقد بودند که فردی در حال ایجاد مزاحمت برای آن هاست به همین دلیل راه هایی برای شناسایی این فرد مزاحم در پیش گرفتند، اما به نتیجه ای نرسیدند. رخداد های عجیب و غریب کماکان ادامه یافت تا اینکه به گفته انجی وقتی یک شب به همراه دوما به خانه بازمی گشتند با صحنه عجیبی مواجه شدند؛ آنابل طبق معمول روی تختخواب دنا نشسته بود؛ اما هنگامی که شب به خانه برگشتیم، متوجه شدیم که پشت دست عروسک خون ریزی کرده است و سه قطره خون بر روی سینه عروسک وجود دارد. حدود شش هفته بود که از حضور این عروسک در خانه دوما و انجی می گذشت و پس از این اتفاق وحشتناک، به نظر می رسید که باید کاری انجام می دادند. طبق گفته زوج وارن، دوما و انجی به یک احضار کننده روح متوسل می شوند که هیچ نام و نشانی از او در دست نیست. این فرد در جلسه احضار روح خود در خانه دوما و انجی از دختری ۷ ساله به نام آنابل سخن می گوید که سال ها قبل در مزرعه ای که اکنون آپارتمان آن ها در آن ها در آن قرار دارد کشته و مدفون شده است. روح سرگردان این دخترک سال ها پیش از ساخت این آپارتمان در این مزرعه مشغول بازی بوده است. صحب های این احضار کننده روح باعث می شود تا دوما و انجی این روح را بی آزار تصور کنند که فقط نیاز به محبت دارد، بنابراین از روی دلسوزی عروسک را آنابل نامیدند و تصمیم گرفتند تا عروسک و به اصطلاح روح دخترک را در کنار خود بپذیرند. البته در ویدئویی که در سال ۱۹۸۰ اد وارن در معرفی موزه خود منتشر کرده، با تغییری در داستان مواجه می شویم که بر اساس آن دخترک در سانحه رانندگی در جلوی آپارتمان کشته می شود و سن او نیز ۶ سال بوده است.با این حال لو چندان از تصمیم دوما و انجی در مورد نگه داشتن عروسک راضی نبود و کماکان تأکید می کرد که باید از شر این عروسک خلاص شد. از همین زمان بود که اتفاقات عجیب و غریب متوجه لو شد؛ او مرتب خواب های وحشتناک می دید و با ترس و آشفتگی از خواب بیدار می شد، اما خود او تصور می کرد که خواب نبوده است. لو ماجرا را اینگونه برای زوج وارن تعریف کرده است: خواب بودم که یک دفعه از خواب پریدم. احساس عجیبی داشتم. به اطراف اتاق نگاه می کردم، هیچ چیزی در اتاق نبود. زمانی که به پاهایم نگاه کردم، متوجه حضور عروسک پارچه ای آنابل شدم. آرام آرام بدنم را چرخاندم. عروسک تا بالای سینه ام آمد و متوقف شد. بازوهایش را از هم باز کرد. با یکی از دست هایش گردنم را لمس می کرد، گویی به برق وصل بود. احساس خفگی داشتم. قدرت حرکت کردن نداشتم. هرچقدر تلاش می کردم، نمی توانستم خودم را نجات دهم.، اما این تنها ماجرای لو و عروسک آنابل نبود؛ یک روز که لو و انجی در اتاق نشیمن بودند، ناگهان صدای وحشتناکی از اتاق دوما به گوش رسید. لو به سرعت به طرف اتاق رفت، اما کسی بجز آنابل در اتاق نبود و اتاق نیز بهم ریخته بود. وقتی لو سعی کرد به عروسک نزدیک شود، در پشت سر خود احساس عجیبی کرد. لو در گفتگو با وارن ها اظهار داشت که: هر چه قدر بیشتر به عروسک نزدیک می شدم، بیشتر احساس می کردم فردی در پشت سرم است. فورا چرخیدم . انجی نیز در این خصوص افزود: لو نمی توانست حرف بزند. هیچ کسی در اتاق نبود؛ اما ناگهان فریاد زد و سینه اش درد گرفت. وقتی به او رسیدم، دردش دو برابر شده بود و خون ریزی می کرد. تمام پیراهن لو خونی شده بود. به اتاق نشیمن برگشتیم. پیراهن لو را باز کردم. بر روی سینه لو جای زخمی همانند علامت پنجه بود (چهار زخم افقی و سه زخم عمودی). اما موضوع جالب این بود که این زخم ها به سرعت و در مدت دو روز، به طور کامل خوب شدند.