>>پایگاه خبری بهار نیوز 21 تير 1398 ساعت 12:18 http://www.baharnews.ir/note/182313/بیست-سال-بعد -------------------------------------------------- عنوان : بیست سال بعد -------------------------------------------------- متن : محمد توکلی بیستمین سالگرد اعتراضات دانشجویی در ۱۸تیر۷۸ و حمله به کوی دانشگاه تهران بود؛ اتفاق تلخی که به شکلی دیگر در بحران پس از انتخابات۸۸ هم تکرار شد. رخداد ۱۸تیر۷۸ را همه محکوم کردند اما روایت هر یک از طرف های مرتبط با آن واقعه از آن چه رخ داده بود با یکدیکر اختلافی اساسی و جدی داشت. گروهی ۱۸تیر را طراحی و توطئه بیگانگان و مخالفان نظام سیاسی مستقر با همدستی اصلاح طلبان حاضر در دولت وقت می دانند که دانشجویان قربانی آن شدند و در مقابل افرادی دیگر هم بوده و هستند که تندروی ها و بی تدبیری های نیروهای انتظامی و امنیتی را سبب بحرانی شدن اعتراضی دانشجویی که در آن روزها موضوعی متداول بود دانسته اند. اینکه کدام یک از این دو روایت و یا روایت هایی دیگر از آن واقعه صحیح و بیشتر منطبق بر واقعیت ها است اکنون محل بحث نیست بلکه نکته اساسی این است که چرا با وجود گذشت دو دهه از ۱۸تیر۷۸ هنوز و هم چنان هیچ گونه تلاش و عزمی برای پاسخ به پرسش ها و ابهامات مرتبط با آن وجود ندارد و به جای پاسخگویی و ابهام زدایی شاهد آن هستیم که تریبو های رسمی و در صدر آنان صداوسیما همچون سال های گذشته همان روایت یکسویه و پر ابهام را از رخدادهای مرتبط با ۱۸ تیر بیست سال قبل ارائه می دهد و به ابهام آفرینی بیش از پیش مشغول هستند. کته جالب توجه و عجیب در این ارتباط آن است که در همه این دو دهه نه تنها خبری از مناظره برای بررسی این موضوع در صداوسیمایی که رسانه ملی خوانده می شود نیست بلکه حتی از انعکاس دقیقه ای گفتگو با مسئولان وقت دولتی در وزارت کشور، وزارت اطلاعات و وزارت علوم دریغ می شود؛ امری که حتی از استانداردهای ناکارآمد صداوسیما هم اقدامی عقب مانده تر به نظر می آید. به نظر می رسد راه رفع ابهام از حوادثی همچون ۱۸تبر۷۸ کاملا روشن و بدیهی است: تشکیل کمیته ای حقیقت یاب با حضور چهره هایی ملی و مرضی الطرفین. راه حلی که تجربه بشری در همه جوامع آن را تایید می کند و پذیرفتن آن منطقاً باید امری بدیهی به نظر بیاید می توان برای حل وفصل بسیاری از ابهام ها و پرسش های دیگر از این دست نیز از همین گزینه استفاده کرد اما مشکل از آن جایی آغاز می شود که این ایده ها مانند آنچه در مناظره آقایان تاجزاده و زاکانی مشاهده شد در حوزه نظری مورد تایید همه قرار می گیرد اما در عمل کار در اختیار کسانی قرار خواهد گرفت که با وجود گذشت بیست سال هنوز از برگزاری یک مناظره آن هم نه با حضور چهره های مستقل بلکه با حضور مسئولان دولتی وقت در رسانه ملی عاجز هستند!