پایگاه خبری بهار نیوز 30 فروردين 1398 ساعت 13:03 http://www.baharnews.ir/note/176141/اصلاحاتی-می-شناختیم-این-نبود-آقای-حجاریان -------------------------------------------------- اگر ز باغ رعیت ملک خورد سیبی! عنوان : اصلاحاتی که ما می‌شناختیم این نبود آقای حجاریان -------------------------------------------------- متن : آرمان امیری | روزنامه نگار یادداشت اخیر سعید حجاریان را خواندم. یادداشتی که عنوان اش می گوید قرار است مسیر سرنوشت ساز بقا را پیش روی اصلاح طلبان ترسیم کند؛ پس به شخصه با تصور یافتن اهداف بزرگ، مطالبات کلان، پیشنهادات راهبردی و چشم اندازی از ایرانی بهتر به سراغ یادداشت رفتم؛ واقعیت اما چیز دیگر بود. عصاره یادداشت از نگاه من چنین بود؛ از نظر آقای حجاریان، سرنوشت کشور در سال پیش رو را چهار مولفه کلان رقم خواهند زد: ۱- دونالد ترامپ و سیاست های وی. ۲- اپوزیسیون جمهوری اسلامی. (که پراکنده، سردرگم، بدون رهبر و در نتیجه ناکارآمد است) ۳- نفت. ۴- شکاف میان ارکان حکومت. حال نوبت به پیشنهاداتی می رسد که به دو دسته کلی تقسیم شده اند: الف) آرامش فعال: ذیل این عنوان، آقای حجاریان به زبان ساده و البته صریح به اصلاح طلبان توصیه کرده اند که وارد دغدغه ها و اعتراضات معیشتی مردم نشوند چون خطرناک است. پس حتی اگر مردم دست به اعتراض زدند اصلاح طلبان باید سر خود را پایین نگه دارند تا از این طوفان به سلامت گذر کنند! (طبیعتا گزاره داخل گیومه نقل قول مستقیم است) ب) فعالیت تمام قد: جایی که توقع می رود راهکارهای کنش گرانه برای خروج از آن انفعال قبلی فهرست شوند. راهکارهایی برای احیای اقبال از دست رفته مردمی و البته تغییر رفتارهای نادرست حکومتی. پیشنهادات آقای حجاریان اما در هفت توصیه خلاصه می شوند که چهار موردش به اندازه تعارفات معمول اداری گنگ و نامربوط به نظر می رسد: ۱- قابل فهم کردن روندها. ۲- خروج از خمودگی. ۳- ایجاد پلتفورم های زیربنایی. ۴- ادغام احزاب کوچک و بزرگ. اما سه توصیه دیگر وجود دارد که به نوعی تکلیف نهایی و سویه اصلی نگاه ایشان را مشخص می سازد: نخست، ارتباط گرفتن با عقلای جناح راست. یعنی تداوم سیاست محافظه کارانه و گردش به راستی که طی چند سال گذشته در دستور کار اصلاح طلبان قرار داشته است. دو توصیه بعدی را می توان حتی عبور از محافظه کاران میانه رو دانست: نقد اپوزیسیون بدلی دست ساز ترامپ. دفاع همه جانبه از خود و نقد عملکرد و مواضع نیروهای مقابل. (همان اپوزوسیون نظام) در واقع، نه تنها پیشنهادات آقای حجاریان، هیچ جایی برای نزدیک شدن به مردم، یا شنیدن صدای اعتراضات و انتقادات آنان، یا تدبیر راهکارهایی برای کاهش درد و رنج هایشان وجود ندارد، بلکه از نیروهای اصلاح طلب می خواهند با تاکید خاصی، ضمن نزدیکی به اصول گرایان، به نبرد علیه تمامی منتقدان نظام برخیزند. منتقدانی که پیشاپیش برچسب اپوزیسیون دست ساز ترامپ برایشان تدارک دیده شده تا از هرگونه هویت انسانی یا ملی تهی شوند! مدت ها بود ما با تعجب نظاره گر عملکرد پیاده نظام تبلیغاتی اصلاح طلبان بودیم. پیاده نظامی شبکه ای که به صورتی سازمان دهی شده دوش به دوش تریبون های امنیتی، نه تنها به توجیه و تایید تمامی سناریوهای نظامی/امنیتی می پرداختند، بلکه با پرخاشی کم نظیر تمامی منتقدان را مورد حمله قرار داده و برایشان برچسب هایی نظیر مزدور، جاسوس و ترامپی می ساختند. تعجب ما از آن بود که چطور جریانی که پلاکارد هویتی اش، شعار تبدیل معاند به مخالف، و مخالف به موافق بود، کارش به چنین پیاده نظام هتاک و پرخاش جویی رسیده است؟ امروز اما، سند راهبردی آقای حجاریان پاسخ تلخی پیش روی ما قرار داد. به قول سعدی: اگر ز باغ رعیت ملک خورد سیبی برآورند غلامان او درخت از بیخ وقتی نظریه پرداز شناخته شده، محبوب و مورد احترام اصلاحات، نسخه تخریب آلترناتیوهای منتقد و برچسب تراشی می پیچد، طبیعتا قابل درک است چرا مرکز ثقل شبکه تبلیغاتی این جریان، با جذب و توزیع بودجه های دولتی، یک کارتل تولید برچسب و توهین تشکیل داده است و از خود تهران تا ناف اروپا نقش گروه فشار رسانه ای را بازی می کند. اصلاحاتی که ما می شناختیم اما این نبود. رویایی بود که هدف اش در مانیفست های بقا فقط برای حفظ قدرت خلاصه نمی شد. بقایی هم اگر می خواست، با سازمان دهی گروه های فشار، اجیر کردن نیروهای شبکه ای و پرونده سازی و لجن پراکنی علیه منتقدان حاصل نمی شد. این شباهت یافتن دستورکار اصلاح طلبان به منش چماق داران، و این تقلیل سیاست ورزی به ماکیاولیسم ناب، نه رمز بقا، بلکه نقطه مرگ یک جریان آرمان گراست. چطور می توان این فرمان های آتش به اختیار را صرفا در لفافه برچسب هایی همچون برانداز و ترامپی و معاند پیچید و توجیه کرد، در حالی که ما هنوز فریادهای سیدمحمد خاتمی را از یاد نبرده ایم که: (در یک نظام مردم سالار) حاکمیت یا بخشی از آن به خود اجازه نمی دهد که یک طرفه، هر مخالف خود را با هر عنوانی چون برانداز و معاند از صحنه خارج کند.