به روز شده در ۱۳۹۷/۰۹/۱۸ - ۲۰:۰۰
 
۲
تاریخ انتشار : ۱۳۹۷/۰۹/۱۴ ساعت ۱۲:۵۸
کد مطلب : ۱۶۶۳۱۹
نقدی بر انتقاد کرباسچی از دوچرخه‌سواری پيروز حناچي

علت ناراحتي از دوچرخه‌سواري #شهردار_پیروز

علت ناراحتي از دوچرخه‌سواري #شهردار_پیروز
گروه جامعه: در حاليكه در يك رسم ديرين در دنیا، سیاستمداران برای بسط و گسترش یک رفتار فرهنگ ساز، رفتار‌های نمادینی می‌کنند که به گسترش فرهنگ کمک کند، پیروز حناچی هم بنا به همان رسم مالوف دیروز به درستی و بجا در فصل وارونگی هوا، دوچرخه را انتخاب کرد. همين كافي بود كه برخي از پدرخواندگان سياست و مديريت! در ايران، مته بر خشخاش بگذارند و اين اقدام نمادين شهردار را تخطئه كنند. يكي از اين افراد غلامحسين كرباسچي شهردار اسبق و دبير كل حزب كارگزاران كه در بين اهالي سياست به حزب مرفه‌نشينان معروف شده‌اند بود كه در توييتي عليه پيروز حناچي موضع‌گيري كرد.

در همين زمينه محمد فاضلی، عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی در یادداشتی تلگرامی نوشت:
“شهردار تهران (#شهردار_پیروز) به کمپین سه‌شنبه‌های بدون خودرو پیوسته و دیروز سیزده آذر ۱۳۹۷ با دوچرخه سر کارش رفت و شب هم با دوچرخه به خانه بازگشت. غلامحسین کرباسچی شهردار سابقه تهران (از دی ۱۳۶۸ تا فروردین ۱۳۷۷) به او خرده گرفته است که به جای رفتار پوپولیستی با دوچرخه رفتن، صبح زود با ماشین سر کارش برود و آزادسازی واگن‌های معطل‌مانده مترو را پیگیری کند.

این ازجمله اولین حمله‌های تفکر «عمران بتونیستی» کارگزاران سازندگی به شهردار تهران است. چند نکته: اول، صبح زود قبل از شروع ساعت اداری به محل کار رسیدن، قبل از آن‌که دیگرانی سر کار باشند تا بتوان موضوع واگن‌های مترو را از آن‌ها پیگیری کرد، راهکار حل مسأله مترو نیست. توسعه مترو معطل پیگیری نیست، موانع دیگری دارد از اقتصاد حمل و نقل تا سیاست شهری. تفکری در پس ذهن برخی مدیران سنتی هست که هر کس خروس‌خوان بیاید و دیرهنگام برود، مدیر خوبی است. مدیران بسیاری هستند که روزی شانزده ساعت یا بیشتر کار می‌کنند، آخر هفته هم کارتابل‌های‌شان را به خانه می‌برند، اما یک تصمیم درست نمی‌گیرند و اصلاً وقتی برای فکر کردن، خواندن و برگزاری چند جلسه معدود اما کارآمد ندارند. ساعات کار بسیار نشانه مدیر خوب بودن نیست.

غلامحسین کرباسچی در حالی به #شهردار_پیروز می‌تازد و او را به توسعه حمل و نقل عمومی فرامی‌خواند که دوران مدیریت او بر شهرداری تهران، در ادبیات شهرسازی و حمل و نقل شهری، به دوران غلبه و اولویت دادن حمل و نقل شخصی (ساخت بزرگ‌راه‌ها) و عمران بتونیستی (فروش تراکم، افزایش درآمدهای شهر از مسیر فروش فضا، و توسعه بتونی) مشهور است. ده‌ها طرح و پروژه عمرانی شهر تهران حاصل تفکر «عمران بتونیستی» دوران غلامحسین کرباسچی است. بزرگ‌راه‌هایی که او توسعه داد، و شهری که بر اثر تداوم تفکر او تا به امروز بسط یافته است (و فقط او در آن سهیم نیست بلکه محصول نگرش کلی سیاست‌گذاران و قدرت به توسعه است و او نماد مدیریت شهری آن به حساب می‌آید) تهران امروز – این #ناخوش‌شهر – را ساخته است. توصیه خوب است، اما برای کسی که ابتدا درباره گذشته سیاست‌گذاری و مدیریت خود، و اشتباهاتش به کفایت سخن گفته باشد.

حمله غلامحسین کرباسچی به پیروز حناچی و دوچرخه‌سواری او، نوک کوه یخی است که بخش عمده آن زیر آب‌ تفکر کارگزاران سازندگی ناپدید است: «اولویت ساخت‌وساز به هر قیمتی». این اندیشه با «نماد»، «مردم به معنای انسان‌های کنشگر و صاحب حق برابر در مقابل قدرت» و «نیروی مردم» سازگار نیست. تبختر نخبه‌گرایانه تکنوکراتیک – نگاهی شبیه به این‌که «ما می‌فهمیم و بقیه …» در این رویکرد متجلی است، و وارد شدن به تعامل نمادین و هم‌سطح با مردم، در این تفکر جایگاه ندارد.

جوهره این تفکر آن است که شهر را با بزرگ‌راه‌ها، با پروژه نواب، با «بکوبیم و بسازیم»، با «فقرا صبر کنند تا بسازیم، آن‌ها هم بالاخره نفع‌اش را می‌برند»، اداره می‌کنیم؛ مردم که هیچ، نخبگان و منتقدان هم بی‌خود حرف می‌زنند و یک وقتی می‌فهمند ما درست تصمیم گرفته‌ایم. همین تفکر است که سالیانی دراز محیط‌زیست را به هیچ گرفت و تجلی شهری آن شد بی‌سامانی مدیریت پسماندهای شهری که تا به امروز هم ادامه داشته است. همین تفکر به جان محیط‌زیست افتاد و از تالاب، رودخانه، دریاچه، جنگل و حیات وحش را تخریب کرد. این تفکر به چیزهای گُنده علاقه دارد که به چشم بیاید، پر از سازه‌های بتنی؛ شهر آرزوهای‌ این تفکر چیزی شبیه دنیای انیمیشن «پینوکیو ۳۰۰۰» است؛ #ناخوش‌شهر.

عجیب است که مرد نگران حمل و نقل عمومی امروز، در روزهای مدیریتش نگران بارگذاری تهران روی گسل‌ها و خطر زلزله نبود، و اگر بود هیچ تجلی و بروز نداشت، و سازوکارهایی برای ساختن شهر ایمن در برابر آتش در پیش نگرفت، و نظام مهندسی را برای سلامت در ساختمان سامان نداد و شهرداری عاری از فساد را دنبال نکرد؛ و فضای سبز «سازگار با کم‌آبی» را به هیچ گرفت.

#شهردار_پیروز ادامه بده، دوران هم‌سطح نبودن با مردم، بی‌توجهی به نمادها (اگر یک دوچرخه‌سواری یک‌روزه باشد)، دوران بی‌مردم بودن، دل خوش کردن به عمران صرفاً سازه‌ای، غرق شدن در ساخت‌وساز و غفلت از اصلاح سازوکارهای اداره شهر گذشته است. موانع اصلی توسعه مترو و حمل و نقل عمومی را هم با مردم در میان بگذار. لحظه‌ای شکست خواهی خورد که آدم‌ها و ایده‌های نو را رها کنی و در دامان گذشته آرام‌بگیری.”

حبيب
Iran, Islamic Republic of
۱۳۹۷/۰۹/۱۴ ۱۳:۰۷
امثال كرباسچي مملكت را ارث پدري خودشون مي دونن. و فكر مي كنند تا هميشه بايد امثال اونا شهردار و وزير و وكيل باشند به همين دليل از هر اقدام مردمي هرچند نمادين يك مقام گمنام مثل حناچي ناراحت مي شوند. (362031)
د
Iran, Islamic Republic of
۱۳۹۷/۰۹/۱۴ ۱۳:۲۳
مهم ترین نیاز تهران داشتن یک بسته مدیریتی کارامد است که بتواند پاسخ کافی به مشکلات شهری بدهد این بسته مدیریتی را باید متخصصین مدیریت شهری تدوین کنند مدیریتی غیر سیاسی و دانشگاهی براستی چند پایان نامه در مدیریت شهری داریم که بر مبنای شناخت مسائل شهری و امکانات موجود راه حل ارایه نموده اند؟ (362035)
۱۳۹۷/۰۹/۱۴ ۱۵:۵۹
شهردار باید این باشد که ما میخواهیم ولا غیر شهردار بهتر است ان باشد که از یک شهردار انتظار میرود تنها مشکل بزرگ ما این است که اگر کسی بر مسند کار است سعی نمیکنیم به او کمک کنیم وفقط بلدیم انتقاد کنیم به این فکر کرده ایم فعلا که این اقا شهردار است به جای تخریب به او کمک کنیم ایرانی باشیم و برای ایران دل بسوزانیم میتوان یک شهردار ضعیف را با یاری دادان قوی کرد ومیتوان یک ادم قوی را شکست با تخریب کمک کنیم بجای تخریب (362038)
توسی
Iran, Islamic Republic of
۱۳۹۷/۰۹/۱۴ ۱۷:۳۷
بابا اصلاح طلبان با هم متحد باشید تا اختلاف و خوشحالی ..‌ (362039)