کد QR مطلبدریافت لینک صفحه با کد QR

علی مطهری:

روحانیت در بیان تحریفات عاشورا شجاعت ندارد

18 شهريور 1398 ساعت 19:26


گروه سیاسی: شهید استاد مرتضی مطهری که با دغدغه خاص به بررسی موضوعات اسلامی می پرداخت، نسبت به حادثه عاشورا حساسیت و عنایت فوق العاده ای داشت. گر چه در این باره تألیف و اثری مکتوب توسط خود استاد نیست، اما گویا آنچه در نظر داشته بر قلم جاری کند، در سخنرانی های خود اظهار نموده است. «حماسه حسینی» عنوان سه جلد کتاب از استاد شهید است. این مجموعه مشتمل بر سخنرانی ها و یادداشت های ابتدایی و غیر تفصیلی استاد مطهری است که از حدود سال ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۶ شمسی ایراد و نوشته شده است. شفقنا در گفت وگو با فرزند استاد مطهری، دکتر علی مطهری ابعادی از کتاب پدر و نظرات خود در مورد واقعه عاشورا را به بحث و بررسی گذاشت.
علی مطهری حماسه امام حسین(ع) را مقدس دانست و عنوان کرد: حادثه عاشورا یک واقعه حماسی است و صرفاً تراژدی نیست. یک حادثه ای که صرفا موجد غم و اندوه باشد نیست بلکه بیشتر جنبه حماسی دارد و باید جنبه حماسی را بیشتر زنده کنیم. نباید به نوعی این حادثه را معرفی کنیم که گویی امام حسین(ع) مجبور شد و جنگید و بسیار مظلومانه شهید شد بلکه جنبه حماسی، حمیّت و صلابت این حادثه را زنده کنیم که باعث زنده شدن جامعه شود.
او معتقد است که عده ای همچنان تحریفاتی را وارد قیام عاشورا می کنند و روحانیت موظف است به این مسایل ورود کند و آنچه صحیح می باشد را به اطلاع مردم رساند، اما متأسفانه شاهدیم که روحانیت در بیان برخی از تحریفات واقعه عاشورا شجاعت لازم را ندارد، منظور شجاعتی است که استاد مطهری از آن برخوردار بودند. مطهری همچنین می گوید: در گذشته حتی قبل از انقلاب در مجالس بزرگداشت حادثه کربلا، کسی سخنرانی می کرد و سپس در حد حداکثر نیم ساعت عزاداری و مداحی می شد، ولی امروز بیشتر مداحی و سینه زنی است و به نظر من درست نیست و باید تعادلی بین مساله سخنرانی و سینه زنی و عزاداری ایجاد کنیم. اگر سخنرانی ها مفید و پر مغز باشد، مردم استقبال می کنند منتها گاهی افرادی در مساجد اجازه نمی‌دهند که سخنرانی انجام شود.
دکتر مطهری اظهار کرد: معتقدم با توجه به شرایط فعلی کشور، پیامی از میان پیام های امام حسین(ع) که امروز باید بسیار به آن توجه داشت،  مبارزه با ظلم، برقراری عدالت و نبودن تبعیض است. در کلمات امام حسین(ع) هم اشاره به این موارد وجود دارد، حضرت می فرمایند:«آیا نمی بینید که به حق عمل نمی شود و به باطل عمل می گردد.» متن گفت وگوی شفقنا با دکتر علی مطهری را می خوانید:


* از نظر استاد مطهری و با استناد به کتاب «حماسه حسینی»، اهداف امام حسین(ع) از قیام عاشورا و حضور در سرزمین کربلا چه مواردی بود؟
اگر بخواهیم در یک کلمه بیان کنیم، هدف امام حسین(ع) اصلاح در امت جدشان و جامعه اسلامی بود که حضرت این هدف را به بیان های مختلفی عنوان کردند. در همان ابتدا که ایشان از مدینه به سوی مکه حرکت کردند، فرمودند: «إِنّی لَمْ أَخرُجْ أَشِراً و لا بَطِراً و لا مُفْسِداً و لا ظالِماً، إِنَّما خَرجْتُ لِطَلَبِ إلاصلاحِ فی أُمَّهِ جَدّی؛ من برای جاه طلبی، آشوبگری، فساد و ستمگری قیام نکردم بلکه برای اصلاح در کار امت جدم قیام کردم». امام حسین(ع) این هدف را با بیانات مختلف و در مواقع متفاوت ذکر کردند و نباید اینگونه تحلیل کرد که امام حسین(ع) از روی اضطرار مجبور شدند مقاومت کنند و بجنگند. متأسفانه برخی از افراد قیام امام حسین(ع) را اینگونه تفسیر می کنند که انگیزه ایشان دعوت مردم کوفه بود و امام هم پذیرفت و به سمت مکه و سپس کوفه حرکت کرد، اما سپاه حر بن یزید ریاحی مانع شد و امام که راه برگشتی نداشت، چاره ای غیر از مقاومت بر سر راه خود نمی دیدید لذا مجبور بودند که عزت را بر ذلت ترجیح دهند. بنده معتقدم که این تفسیر، درست نیست و ارزش قیام امام حسین(ع) را پایین می آورد.
امام حسین(ع) از ابتدا اعلام کردند که هدفشان اصلاح در امت پیامبر(ص) است و قیام ایشان براساس امر به معروف و نهی از منکر بوده است چون شرایط به گونه ای بود که اگر امام حسین(ع) قیام نمی کردند، دیگر اثری از اسلام باقی نمی ماند به این دلیل که خلافت را موروثی کرده بودند و معاویه فرزند خود یزید را به عنوان خلیفه معرفی کرده بود. همچنین یزید شخصیت خاصی داشت و بسیار فاسد بود و در حقیقت چنین فردی می خواست در جای پیامبر(ص) قرار گیرد. امام حسین(ع) احساس کردند که اگر در این شرایط سکوت کنند اثری از اسلام نخواهد ماند.
امام حسین(ع) در زمان معاویه نیز ۱۰ سال امام بودند، ولی هیچ قیامی نکردند به خاطر اینکه معاویه ظاهر اسلام را حفظ می‌کرد و هنوز خلافت موروثی نشده بود و این شرایط به وجود نیامده بود. بنابراین امام حسین(ع)در زمان یزید تصمیم به قیام داشت، حال چه مردم کوفه از ایشان دعوت می کردند و چه دعوت نمی کردند. در مورد مساله بیعت نیز همین واقعیت وجود دارد. از امام حسین(ع) برای یزید بیعت می خواستند و امام بیعت نمی کرد. معتقدم که حتی اگر این دو عامل یعنی بیعت خواستن و دعوت مردم کوفه نبود، باز هم امام حسین(ع) قیام می‌کردند. پس هدف امام حسین(ع) اصلاح بر اساس امر به معروف و نهی از منکر بود.
در مساله بیعت، وظیفه امام حسین(ع) این بود که پاسخ منفی دهند و بگویند که قبول نمی کنم، در مساله دعوت مردم کوفه نیز وظیفه امام(ع) این بود که پاسخ مثبت دهند و بگویند حال که شما آماده هستید، من هم آماده هستم، برای اینکه پاسخی به تاریخ و آیندگان داده باشند و کسی نگوید که چنین فرصتی برای امام حسین(ع) بود و امام این فرصت را از دست دادند. امام حسین(ع) خواستند از این طریق با مردم و آیندگان اتمام حجت کرده باشند، اما شاید خود ایشان هم