به روز شده در ۱۴۰۳/۰۳/۲۷ - ۲۳:۱۱
 
۰
تاریخ انتشار : ۱۴۰۲/۰۳/۰۵ ساعت ۱۷:۵۷
کد مطلب : ۴۰۵۹۴۵
فقط یک تاج اما دو سر در دربی 101

یحیی و ساپینتو: بازنده هم شایسته خواهد بود!

یحیی و ساپینتو: بازنده هم شایسته خواهد بود!
گروه ورزشی: هوادار پرسپولیس از آن بالا مات و مبهوت مشغول تماشای شادی هواداران سپاهان در ورزشگاه آزادی بود که ناگهان کلنجار رفتن عجیب امید نورافکن و مورایس نظرش را جلب کرد. از بازیکن اصرار و از سرمربی سرد و گرم چشیده انکار. نورافکن کار را تمام شده می‌دانست و اصرار داشت به تلافی شادی قرمزها در ورزشگاه نصف جهان در بازی حذفی، ما هم باید جشن قهرمانی در لیگ برتر را در آزادی بگیریم، اما دست آخر این سرمربی پرتغالی بود که گفت؛ هر وقت جام گرفتید من هم می‌آیم. حرف آخرش  یک «نه » بود سپس  به سوی رختکن رفت.

چیزی که عوض دارد، گله‌ای در آن نیست. ۱۷ روز قبلش قرمزها بعد از حذف سپاهان، ورزشگاه نقش جهان را روی سرشان گذاشتند به لیدری بیرانوند حالا وقتش بود پیام نیازمند و نورافکن تلافی کنند. 

هوادار پرسپولیس از آن بالا همه چیز را خوب می‌دید و با سرک کشیدن به تلفن همراه و بررسی مجدد بازی‌های باقی مانده لیگ در سال 1402، تقریبا کار پرسپولیس را تمام شده می‌دانست. یک ناامیدی محض که حتی کورسوی امیدی به آن راه نداشت. شب عید بود و اگر برای سال جدید از خدا ۲ چیز آن هوادار مغموم آرزو‌ می‌کرد؛ یکی قهرمانی در حذفی بود  و  دیگری پیروزی در داربی 100. 

حتی در سیاهه آرزوهایش جایی برای متوقف شدن سپاهان وجود نداشت. چون به غیر از تراکتور در تبریز دیگر حریف قدری را نمی‌دید پیش روی زردها. نه او نه حتی هیچ یک از بازیکنان و هواداران پرسپولیس. پرسپولیس جام رو کادو پیچ آن روز به رقیب داد و تمام.

شاید هم همین غرور کاذب بود که تیم رسانه‌ای آنها شب قبل از بازی با ملوان، آن قطعه طنز آمیخته به کنایه به رقبا را ساخت؛ جایی که دو مجری اصفهانی به دنبال جای جدیدی در موزه جام‌های باشگاه سپاهان بودند برای کاپ لیگ برتر بیست و دوم فوتبال. دقیقا شب بازی با ملوان در اصفهان چنین اپیزودی را ساختند برای روحیه بخشیدن به بازیکنان و هواداران.

چه اشتباهی در چه شبی. امان از غرور و دست کم گرفتن رقیب به ظاهر شکست خورده که می‌آید برای شکست پر گل!  
امان از غرور ‌‌ و رخوت که غافلگیرانه می‌آید و یک یادگاری تلخ ابدی برای همیشه در قلبت تتو می‌کند تا به یاد بیاورید دست کم گرفتن چه تبعاتی داد.
1879912
*فوتبال رویا در بیداری است
اگر در  آن عصر اسفندماهی روی صندلی جایگاه خبرنگاران ورزشگاه آزادی یکی از آینده خبر می‌داد و می‌گفت قرار است، سپاهان ۳ امتیاز در تبریز جا بگذارد و ملوان همانند لیگ اول حرفه‌ای در آخرین ایستگاه، باز هم به داد پرسپولیس برسد و ۲ امتیاز خانگی را از زردها بگیرد، شاید آن فرد باز هم امیدی به ۷ برد متوالی پرسپولیس نداشت، اما خدای فوتبال برای قرمزها عیدی خارج از تصوری  را در نظر گرفته بود. سال ۱۴۰۲ برای آنها با ۹ پیروزی متوالی در ۲ جام همراه بود. اتفاقی احتمالا کم نظیر در تاریخ این باشگاه.
فوتبال همین است، در عالم بیداری و امکان، معجزات را می‌بینی و چهار ستون بدنت می‌لرزد. چه به نفع تو  و تیم محبوبت باشد چه کاملا وارونه و عکس. 
فوتبال برای عاشقانش دیدن رویا در بیداری است. حکایت این ۶۶ روز از سال جدید برای پرسپولیسی‌ها، آنهایی که جام را دو دستی در ۲۰ اسفند ۱۴۰۱ حوالی یک ربع کم از ساعت ۱۹ به زردهای نصف جهان دادند و رفتند به خانه.

*در تاریخ هر باشگاهی چنین روزهایی کم و بیش وجود دارد. همین سپاهان در لیگ چهاردهم حرفه‌ای چگونه ناباورارنه و عجیب در روزی که تراکتور و نفت تهران در تبریز ۳ بر ۳ مساوی کردند، در اصفهان جشن قهرمانی به‌پا کرد. در صورتی که در آن لیگ، تراکتور و نفت بیشتر صدرنشین بودند اما در پیچ آخر زردها با معجزه به جام رسیدند. نکته جالبش اینکه در آن لحظه برای اولین و قطعا آخرین بار در جهان، دو تیم یک کشور در یک لیگ مشترک، همزمان جشن قهرمانی برگزار کردند ولی آنچه در دل ورزشگاه یادگار تبریز رخ داد بزرگ‌ترین دروغ فوتبالی تاریخ بود و جشن واقعی ۸۹۷ کیلومتر به سوی جنوب شرق یعنی مرکز استان اصفهان برگزار شد. معجزه‌ای که فرکی و سپاهانی‌ها باور نداشتند اما حقیقتا رخ داده بود.
1879917
*استقلالی‌ها هم ۶ اردیبهشت ۱۳۸۸ را  از یاد نمی‌برند، شبی که ذوب آهن با منصور ابراهیم زاده فقط یک امتیاز می‌خواست تا قهرمان لیگ هشتم شود اما به وقت مردانگی مجید جلالی با فولاد، قلعه نویی با آبی‌ها در مشهد نماز شکر خواند و جام را بالا برد.

حالا در سال ۱۴۰۲ توپ فوتبال برای قرمزها بیشتر از هر تیمی می‌چرخد و می‌زند و می‌بُرد.
پرسپولیس جام اصلی را از سپاهان گرفت و حالا این تیم با گذشت از  تیم هوادار در آستانه خلق یک رکورد ویژه در فوتبال ایران است، هت تریک در دبل قهرمانی. 
 
*بار نخست در ۲۰ تیر ۱۳۷۸ با هدایت علی پروین، پرسپولیس همزمان قهرمان لیگ آزادگان و جام حذفی شد. ۲۰ سال زمان برد تا در ۱۲ خرداد ۱۳۹۸ برانکو آن کار بزرگ را تکرار کند و حالا تنها بعد از ۴ سال مجددا یحیی گل‌محمدی یک برد تا حک کردن اسمش در این سیاهه بی‌همتا فاصله دارد. 

*دربی 101، زیباترین؟
اما کار به این سادگی‌ها نخواهد بود. پای داربی در میان است. حریف استقلال است. تیمی که اگر داربی یک ماه قبل را نمی‌باخت شاید به جای پرسپولیس قهرمان لیگ بیست و دوم می‌شد. استقلال با درو کردن تراکتور و نساجی نشان داده که در آمادگی چیزی از پرسپولیس کم ندارد. بدون شک داربی ۱۰۱ یکی از حساس‌ترین و جذاب‌ترین و شاید زیباترین مسابقه بین دو تیم  از آب در بیاید. 
یکی فاتح لیگ برتر و در جست‌وجوی صید دو جام دیگر در یک روز (بنا به قانون اگر قرمزها برنده جام حذفی شوند، به صورت خودکار قهرمان سوپر جام هم خواهند شد) و دیگری زخم خورده‌ای که می‌خواهد فصل تلخ  را با شیرینی برای هوادارانش به پایان برساند. 
استقلال از حیث مهره یکی از غنی‌ترین تیم‌های لیگ بود اما به واسطه ارقام بعضا عجیب و غریب و همچنین بدهی خانمان‌سوز استراماچونی که آسیا را از استقلال گرفت، با انبوهی از مشکلات مالی دست به گریبان است. اگرچه قرمزها هم از وضعیت پرداختی‌ها ناراضی‌اند اما بدون شک وضعیت آنها به وخیمی استقلال نیست.
1879916
*دربی خشم یا آرامش؟
استقلال لبریز از خشم و انتقام است اما این چاقو دو لبه تیز دارد، از یک سو بُرنده و کارا برای از پیش برداشتن حریف و از سوی دیگر ممکن است با گره خوردن احساسات و هیجانات به تصمیمات، استقلال قربانی شور بیش از حد خویشتن شود. 
پرسپولیس نوع فوتبالش مبتنی بر آرامش و حفظ توپ و‌ زمین با پاسکاری‌های متوالی است و اگر استقلال نتواند با آرامش کار را پیش ببرد و تنها به انتقام فکر کند، هر بازیکن از روی غریضه ‌‌ وا حساسات تک‌روی کند آن وقت  آبی‌ها با یک غافلگیری بزرگ مواجه خواهند شد. 
بزرگترین شکست‌ها را در این فصل تیم‌هایی مقابل پرسپولیس متقبل شدند که بعد از عقب افتادن تن به فوتبال غریزی و احساسی دادند. در این سیاهه هم نام استقلال دیده می‌شود هم سپاهان (حذفی) و هم گلگهر. مدعیان اصلی جام.
مستطیل سبز فوتبال، رینگ بوکس نیست. اگر خشم و هیجانت را افسار نزنی و تبدیل به انگیزه و سخت کوشی نکنی آن وقت مجازات سختی در انتظارت است. آن هم برابر تیمی که سرمربی‌اش بر خلاف گذشته، به آرام‌ترین نسخه ممکن ارتقاء یافته و این آرامش را به تک تک بازیکنانش تزریق کرده است.
قرمزها ۹ برد متوالی را در سال جدید تجربه کردند و اینک می‌دانند دهمین برد چگونه نام این تیم و بازیکنانش را در تاریخ باشگاه تا ابد ماندگار می‌کند.
پس منتظر یک داربی حذفی متفاوت در فینال باشید. اگرچه یحیی گلمحمدی در چند فصل گذشته دو بار مقابل همین استقلال در ضربات پنالتی حذف شد اما شاید این بار برخلاف دو دفعه قبل، نگرانی چندان زیادی از ضربات پنالتی نداشته باشد چون متخصص این ضربات درون دروازه‌اش قرار دارد. اما فارغ از مهارت بیرانوند، شاید تیم برتر علاقه‌مند باشد در همان جریان مسابقه چه ۹۰ دقیقه چه در ۱۲۰ دقیقه کار را تمام کند.
1879915
*مهم‌تر برای ساپینتو
قرمزها هنوز مست معجزه فوتبال‌اند و شاید تنها تیمی که قادر به بیدار کردن آنها از این رویا باشد همین استقلال است با دو وینگر بوشهری که اگر مهار نشوند، همه آرزوهای یحیی و تیمش را بر باد می‌دهند. آنها مربی باانگیزه‌ای هم دارند که درتلاطم همیشگی از ایران و فضای فوتبالش لذت می‌برد. پست آخرش را ببینید. شاعر شده و تیمش را متحد و برنده می‌خواهد. 
هواداران و مدیریت فعلی باشگاه از ساپینتو رضایت دارند اما اگر او مجددا به پرسپولیس ببازد و خبری از جام نباشد، بدون شک هم، نظر هواداران این تیم تغییر می‌کند و هم ممکن است، مدیریت آبی‌ها با توجه به پایان رساندن فصل بدون جام مهم، سرمربی دیگری را روی کار بیاورد.
با صحبت‌های او و یحیی منتظر یکی از پربرخورد‌ترین داربی‌های همه تاریخ باشید، بوی انتقام، عطر دبل، خشم مقدس، تتوی اقتدار، تسویه به وقت حذفی و اثبات من قهرمان واقعی‌ام، همه و همه عواملی است که می‌گوید، چهارشنبه ۱۰ خرداد یک روز خاص در فوتبال ایران خواهد شد.
1879913
*هردو شایسته اما فقط یک برنده 
قرار ما شامگاه همین چهارشنبه پیش رو بعد از آخرین سوت داور مسابقه. خون به پا خواهد شد در این تردید نکنید. تنها تصور کنید در ورزشگاه آزادی یک تیم خودش رو مهیای دریافت مدال و همچنین کاپ جام حذفی می‌کند و از سوی دیگر تیم شکست خورده باید به مدال نقره بسنده کند و از فاصله چند متری خودشان و‌ هواداران‌شان شادی بازیکنان رقیب را به تماشا بنشینند. 
البته به عنوان کسی که ۲۰ تیر ۱۳۷۸ در ورزشگاه آزادی بودم، شهادت می‌دهم، به احتمال زیاد تماشاگران تیم شکست خورده، سریع ورزشگاه را ترک می‌کنند. اما در ذهن خودم فکر می‌کنم کاش این‌بار کمی هم به هم تسلی بدهند بعد از اتمام فصلی که هر دو شایسته و لایق عناوین بودند. عناوینی که در هر تورنمنت فقط به یکی می‌رسد. 
فوتبال فقط بردن نیست، بازنده هم بخش مهم خودش را دارد. در ایران بازنده‌ها کام برنده را تلخ می‌کنند اما کاش روزی آنقدر فرهنگ فوتبالی ما بالا رفته باشد که دشمنان بتوانند برای هم کف بزنند. اقلا به این دلیل که به وقت پیروزی احتمالی در آینده، این چرخه به سودشان خواهد چرخید. 
زندگی ادامه دارد و قرار رقابت برای سال بعد همیشگی است. 
کاش دربی بعد این 90 یا 120 دقیقه این جوری بود: سوگواری شکست به جای خود اما خشم کمتر بود.
1879914
پربيننده‎ترين مطالب و خبرها